Planar Geographic
Όσα θέλατε να μάθετε για το Planescape και ο Factol σας δεν ήθελε να ξέρετε!

Επεισόδιο Πέμπτο: Το πέτρινο κτήνος με τα τρία κεφάλια

…κάτι όμως δεν φαίνεται να πηγαίνει καλά… Απ’ έξω ακούγεται θόρυβος. Οι ταξιδιώτες ελέγχουν μέσα από μια χαραμάδα της πόρτας. Όπως φοβόντουσαν, τα παράξενα γκόλεμ είχαν αρχίσει να μαζεύονται σε σχηματισμό γύρω από τον τάφο. Και δεν έφτανε αυτό, μια μαύρη φιγούρα πίσω από τις γραμμές τους στέκει περιμένοντας, με ένα μεγαλύτερο, διαφορετικό γκόλεμ για σωματοφύλακα. Μάλλον η σκοτεινή φιγούρα που κρύβεται πίσω από όλα αυτά.
Τώρα όμως τι μένει να κάνουν; Ο αριθμός τους είναι πολύ μεγάλος, εικοσιπέντε; Σίγουρα δεν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν. Στο κτήριο δεν υπάρχει καμία άλλη έξοδος.

“ΒΓΕΙΤΕ ΕΞΩ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!”

… κάτι ανάμεσα σε έναν βρυχηθμό αιλουροειδούς και μια άγρια γυναικεία φωνή.
Και τώρα τι; Πως θα γλιτώσουν από την ενέδρα; Δεν φαίνεται να υπάρχει λύση. Κι αν μείνουν μέσα απλώς θα πεθάνουν από την πείνα και τη δίψα, ενώ τα ανεξάντλητα γκόλεμ απλώς θα περιμένουν. Ίσως ο διάλογος να προσφέρει μια διέξοδο.“Λέγομαι Νάσραϊ, αν αυτό είναι που θέλετε να ξέρετε…. δεν υπάρχει λόγος να ανοίξω συζήτηση μαζί σας, δεν μιλάω με πτώματα….”Ο Πύριους βγαίνει έξω από την πόρτα επιχειρώντας να μιλήσει, να καταλάβει τους λόγους. Η γυναίκα όμως ήδη ετοιμάζει το ξόρκι της επίθεσής της κι ο Σιράναϊ τον τραβά πίσω.“Θα βγείτε έξω;;”Μήπως δεν θέλει να ξοδέψει τους πολεμιστές της;

“Θα φτιάξω άλλους από τα πτώματά σας!”

Ακούγονται βαριά χτυπήματα στην πόρτα. Ο Έχιον την κρατά γερά στη θέση της, μαζί με τον Σιράναϊ. Από μακριά φτάνει ο θόρυβος μαγικών επικλήσεων και με έναν κρότο η πόρτα τινάζεται προς τα πίσω και ξεκολλά από την κάσα. Οι ταξιδιώτες ανάβουν λάδια στην είσοδο και παίρνουν θέσεις καθώς ένα γκόλεμ μπαίνει μέσα. Ένα μόνο του όμως είναι εύκολος στόχος και το σπαθί του Σιράναϊ το κόβει στα δύο. Μετά σιωπή. Και δικαίως. Ποιος ο λόγος να τους πολεμήσει, όταν μπορεί απλώς να περιμένει να πεθάνουν;

Δεν υπάρχει διέξοδος. Ο Τζόρεκ το αποφασίζει. Με μια επιδέξια και ξαφνική κίνηση, τρέχει και ξεγλιστρά ανάμεσα από τα γκόλεμ. Και τότε συμβαίνει το αναπάντεχο…

Ένα μούδιασμα τον καλύπτει σε όλο του το σώμα και γαλάζια τριχίδια μιας λάμψης που μοιάζει ηλεκτρική ξεκινούν από τα άκρα του και συγκεντρώνονται στο στομάχι του. Σαν από μια έκρηξη, μια κολώνα γαλάζιου φωτός ξεπηδά από το στομάχι…

Ταυτόχρονα, μικρά γαλάζια τριχίδια φωτός φαίνεται να εμφανίζονται στο πουθενά… γύρω από μια μορφή που ως τότε ήταν αόρατη, αλλά τώρα η μαγική του αυτή ιδιότητα φαινόταν να αποτυγχάνει, με αποτέλεσμα η άγνωστη μορφή να τρεμοπαίζει ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία. Είναι ένας κοντός και μικρόσωμος δαίμονας, ένα χαλκόχρωμο ιμπ, που έχει γουρλώσει τα μάτια από την έκπληξη. Από το λαιμό του φαίνεται να κρέμεται μια αλυσίδα και στην άκρη της βρίσκεται ένα μεγάλο στρογγυλό, ιριδίζον πετράδι που μοιάζει να έχει κολλήσει επάνω του και να έχει χωθεί κατά το ήμισι μέσα στο στήθος του. Μία ίδια κολώνα γαλάζιου φωτός ξεπετάγεται και συναντιέται με αυτή το Τζόρεκ. Τα δύο, τρία γκόλεμ που βρίσκονται στο δρόμο της διαλύονται και καταρρέουν. Η κολώνα φωτός διαλύεται στο σημείο ένωσης και για δυο τρία δευτερόλεπτα επικρατεί σιωπή από όλες τις πλευρές…

… Μια λάμψη που μοιάζει με ηλεκτρική εκκένωση ξεσπά στο σημείο ένωσης, μετά μια ακόμα παραπέρα, άλλη μία κι άλλη μία πάνω στο κοντινότερο γκόλεμ…. οι εκκενώσεις ξεσπούν η μία μετά την άλλη πάνω σε ότι βρούν μπροστά τους, ακολουθώντας το σχέδιο μίας σπείρας, τα κοντινότερα γκόλεμ στο κέντρο καταρρέουν χωρίς να ξανασηκωθούν, κάποια άλλα αντέχουν…. από ότι φαίνεται η δύναμη που απελευθερώνει η εκκένωση εξασθενεί όσο απομακρύνεται από το νοητό σπειροειδές κέντρο… η σπείρα όμως πλησιάζει κυκλικά και στους ταξιδιώτες και οι τοίχοι δεν φαίνονται να τη σταματούν. Ο Έχιον σφίγγει το στομάχι του και ετοιμάζεται να τη δεχτεί, οι υπόλοιποι αρχίζουν να τρέχουν προς το βάθος….

Κάποιοι καταφέρνουν να συνέλθουν γρήγορα από το μούδιασμα και να σηκωθούν. Με μια ματιά έξω βλέπουν πως οι μισές δυνάμεις της Νάσραϊ – με την ίδια μαζί – έχουν φύγει, ενώ οι άλλες μισές βρίσκονται στο έδαφος και αχνίζουν. Έχει αρχίσει να ξημερώνει, κι εκεί στην απόσταση, κάτι που δεν φαινόταν το βράδυ, ένα κάστρο από μαύρη πέτρα. Αποτελείται από τρεις ενωμένους πύργους, εκ των οποίων ο ένας φαίνεται να έχει καταρρεύσει κι ένας σωρός από χαλάσματα έχει μέινει πλέον στη θέση του. Ώστε αυτό είναι το πέτρινο, τρικέφαλο κτήνος που έλεγε η Νελ; Σιγά σιγά όλοι σηκώνονται… σε λίγο φαίνεται να πλησιάζει και ο Τζόρεκ. Που είχε πάει και τι ήταν αυτό που συνέβει; Δεν φαίνεται να έχει κανείς απαντήσεις προς το παρόν. Το μόνο που μένει είναι να ξεκουραστούν, να ανασυγκροτηθούν και να κατευθυνθούν προς το “πέτρινο κτήνος”, όταν πια θα έχει και πάλι βραδιάσει.

Η νύχτα μοιάζει σκοτεινότερη μπροστά από ένα μαύρο κτήριο. Κάθε πύργος μοιάζει να είναι πέντε ή έξι ορόφους ψηλός. Και οι τρεις είναι – ή έστω ήταν – κυκλικοί, ενωμένοι στη βάση, αλλά ανεξάρτητοι στα ανώτερα επίπεδα, με γέφυρες να ενώνουν τα τρία κτήρια. Τώρα που ο δεξιότερος πύργος είχε καταρρεύσει, κάποιες γέφυρες έχασκαν στο κενό και ένας τεράστιος σωρός από χαλάσματα είχε χυθεί πάνω στο μεσαίο πύργο. Μια προσεκτική αναζήτηση γύρω από το συγκρότημα αποκαλύπτει ότι δεν υπάρχει παρά μόνο μία κεντρική είσοδος, που βρίσκεται στο μεσαίο πύργο.

… κι έτσι βρίσκονται και οι επτά μπροστά από το ανοιχτό στόμα του κτήνους – τη μεγάλη πόρτα της εισόδου που οδηγεί σε έναν φαρδύ και μακρύ σκοτεινό διάδρομο – προσπαθώντας να διακρίνουν τα σπλάχνα του μέσα από το βαθύ λαρύγγι του…

Advertisements

One Response to “Επεισόδιο Πέμπτο: Το πέτρινο κτήνος με τα τρία κεφάλια”

  1. Βρίσκομαι στο κατώφλι της αλλαγής. Αυτό που οι κάτοικοι των παράξενων Επιπέδων ονομάζουν «χάος» έχει δείξει το πρόσωπό του, έστω και για μια φευγαλέα στιγμή. Εκείνο το πλάσμα και ο Τζόρεκ μοιράζονται κάτι που ίσως δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος. Μοιάζει με όνι, αλλά ίσως να μην έχει συγγένεια με τέτοια αισχρά κτήνη. O Τζόρεκ άνοιξε την πύλη με τον ίδιο τρόπο. Είναι το ίδιο. Αναρωτιέμαι αν έχουμε ένα σκορπιό ανάμεσα μας.

    Θα τον ρωτήσω μια τρίτη και τελευταία φορά και τότε θα κρίνω. Διότι σύμφωνα με το έθιμο μας – αλλά και τον Κανόνα των Τριών – εάν κάποιος επιθυμεί να σου χαρίσει ένα δώρο, θα πρέπει να σου επαναλάβει την προσφορά του τρεις φορές για να αποδείξει την ειλικρινή πρόθεση του. Έτσι κι εγώ θα ρωτήσω άλλη μια και μόνο φορά. Εάν πει ψέματα, θα το πληρώσει ακριβά.

    Εάν ο Έχιον γνωρίζει τη μάχη, δείχνει να μη γνωρίζει την τέχνη του πολέμου. Ο ικανός στρατηγός πρέπει όχι μόνο να αναγνωρίζει τον σωστό δρόμο προς τη νίκη αλλά και το εάν η νίκη είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση. Ευτυχώς οι μεταλικού στρατιώτες είναι αργοί, ή δεν έχουν σκοπό να μας καταδιώξουν. Ο τάφος μου προκαλεί ερωτήματα. Οι συνταξιδιώτες μου καταφέρνουν να βρουν πιθανές απαντήσεις. Χάνω τη θέληση μου στις μαγείες αυτού του μέρους και χτυπάω τον Έχιον. Ευτυχώς δεν είμαι ένα με το σπαθί και δεν τον πληγώνω θανάσιμα. Εκφράζω την ντροπή μου και την υποχρέωση μου προς αυτόν και φαίνεται πως δεν κατανοεί πλήρως. Παρόλα αυτά, εγώ οφείλω να μην ξεχάσω αυτή τη στιγμή αδυναμίας.

    Ο σύντροφος μου κρατάει την σιωπή του όπως συνηθίζει και μέσα μου νιώθω την ανάγκη να του μιλήσω για την εμπειρία που ακολουθεί. Όμως ο Άσακο Άιζεν δεν βρίσκεται κοντά μου. Προσπαθώ να διώξω τη σκέψη αλλά αποτυγχάνω: δεν είμαι άξιος της καθοδήγησής του. Τον έχω απογοητεύσει κατά τρόπο που αδυνατώ να εντοπίσω ή να συνειδητοποιήσω. Με υποτιμάει. Τι συμβαίνει; Θα περιμένω μέχρι να μου δοθεί μια απάντηση. Ωστόσο, όπως μου είπε η υπέροχη γκιθζεράι Μεντάτ, ο Καρέτ’κε Θρηνεί και εγώ τον ακούω. Φαίνεται πως βρίσκω επιτέλους το βάλτο που μου περιέγραψε στην ιστορία της.

    Είναι απλό. Δεν υπάρχουν λόγια, ούτε σκέψεις. Δεν υπάρχει κάτι στο Κενό, αλλά υπάρχουν τα πάντα. Ακόμη και οι ιερές λέξεις του μοναχού Σινσεϊ δεν μπορούν να το περιγράψουν. Ξεκινάει με το άγγιγμα της θήκης. Η Καν’ντάισα μεταφέρει στο πνεύμα του προγόνου μου και ήρωα, Κακίτα Τοσιμόκο, τις σκέψεις, τις ευχαριστίες και τις προσευχές μου και μετά μοιράζεται τη σιωπή. Το χέρι μου αιωρείται πάνω από τη λαβή της και περιμένει με την παλάμη προς τα πάνω, σα να προσφέρει το δώρο του θανάτου στον εχθρό. Τον βλέπω. Βλέπω την καταστροφή του και όλα έχουν τελειώσει πριν καν αρχίσουν. Το χέρι μου πέφτει απαλά. Το ατσάλι σιωπά μαζί μου.

    Όχι.

    Κόβει στα δύο τη ζωή. Ουρανός και Γη, ένα τέλειο κόψιμο. Η απεραντοσύνη είναι η αρχή. Και ύστερα, τίποτα. Τα πάντα. Η Καν’ντάισα δεν υπάρχει πια και τα χέρια μου δεν νιώθουν. Όχι σκέψη, όχι μυαλό. Μόνο αλήθεια.

    Ο εχθρός είναι σάρκα και ατσάλι όπως κάθε φορά. Το ατσάλι νικάει το ατσάλι όταν αυτός που το κρατάει έχει ήδη οραματιστεί τη νίκη και στη συνέχεια την ξεχνάει για πάντα. Τότε το ατσάλι καταστρέφει και δεν σταματάει. Η σάρκα δεν αποτελεί εμπόδιο ούτως ή άλλως.

    Ακούω απόμακρα το ψίθυρο του ατσαλιού και τον γδούπο που προκαλούν τα κομμάτια του πλάσματος καθώς χτυπάνε στην κρύα πέτρα. Είμαι σίγουρος πως κάτι μου συμβαίνει, αλλά δεν νιώθω τίποτα και παρατηρώ ότι το σπαθί μου βρίσκεται πάλι στη θήκη του. Είμαι γαλήνιος. Κάπου στον θόλο του μυαλού μου, παρακολουθώ τον γερανό να γλιστράει στον ουρανό, χωρίς να χτυπάει τα φτερά του. Μιλάω στον εχθρό. Προσπαθώ να τον εξαλείψω με τα λόγια και τη λογική, με την ειρήνη και τον διάλογο. Ο Πίριους προσπαθεί και αυτός, όμως αν εγώ αποτυγχάνω μια φορά, αυτός αποτυγχάνει δέκα. Τελικά, δεν υπάρχει καμία διαφορά. Ετοιμάζομαι να τρέξω προς τον αρχηγό και να τον καταστρέψω πριν με καταβάλουν οι υπηρέτες του. Όμως *γνωρίζω* ότι δεν θα τελειώσει έτσι αυτή η μάχη. Ο Τζόρεκ τρέχει. Πιστεύω ότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει, έστω και χωρίς να το καταλαβαίνει. Φεύγω μακριά από την λάμψη του Τζόρεκ. Τρέχω σαν τον άνεμο.

    Δεν είχα προσέξει ποτέ μου πως κρατούσα ήδη το Κενό. Γύρω μου. Πάνω μου. Μέσα μου. Δεν έχει σημασία. Δε σταματάω ποτέ. Όλα παραμένουν τα ίδια. Αδελφέ. Δε θα σε απογοητεύσω.

    Όχι.

    Το Κενό είναι η τελειότητα.
    Το αίμα των Κάμι κυλάει στις φλέβες μου.
    Δε *γνωρίζω* πώς να αποτύχω.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: